يادداشت های يک کچل

دیروز سر کلاس وقتی که داشتم اسامی دانشجوها رو می خوندم به دوتا اسم رسیدم که خیلی به فکرم انداخت!

یکی فامیل یکی از بچه های دبستان بود. قاسم قلی بیگیان٬ نمی دونم این دختری که این ترم با من کلاس داره چه نسبتی با قاسم داره (فقط ازش پرسیدم که توی خانواده شون چنین آدمی هست که تائید کرد!) ولی حس خوب یادآوری خاطرات دبستان رو به همراه داشت.

نفر دوم کارن بود. دانشجویی که ارمنیه و تو رو به یادم آورد. بوی بهار٬ بوی قرارهای دکتری که ساعت ۵ بود ولی واسه ما از ساعت ۳ شروع می شد. خنده هاییکه بحث های داغمون رو تموم می کرد و .....

حالا تو کجایی و من کجا؟
شايد الان ديگه مطب خودت رو زدي! شايد هم همچنان دستياري!

من كه آخرش نفهميدم تو چيكاره اي!!! هر دفعه كه ازت مي پرسيدم كه تا كي اينجايي مي گفتي من كه منشي ام هميشه هستم! ولي نمي دونم چرا هر وقت من مي اومدم٬‌تو مي شدي دستيار دكتر!!!

هيچ فكر كردي از آخرين باري كه همديگر رو ديديم چقدر مي گذره؟ ۷ سال و ۹ ماه!!!!

مطمئنا تو ازدواج كردي ولي هميشه خاطرات خوبت باهام هست! 

مثل هميشه٬ بدون خداحافظي!

پ. ن. (شعر هايده رو به ياد تو ننوشتم!)

سلام من به تو یار قدیمی                                         منم همون هوادار قدیمی
هنوز همون خراباتی و مستم                                     ولی بی تو سبوی غم شکستم
همه تشنه لبیم ساقی کجایی                               گرفتار شبیم ساقی کجایی
اگر سبو شکست عمر تو باقی                                    که اعتبار می تویی تو ساقی
اگر میکده امروز شده خونه ی تزویر                               تو محراب دل ما تویی تو مرشد وپیر
همه به جرم مستی سر دار ملامت                             میمیریم و میخونیم سر ساقی سلامت

یه روزی گله کردم من از عالم مستی                          تو هم به دل گرفتی دل ما رو شکستی
من از مستی نوشتم ولی دل تو رنجید                        تو قهر کردی و قهرت مصیبت شد و بارید
پشیمونم و خستم اگه عهدی شکستم                       آخه مست تو هستم اگه مجرم و مستم

میگن مستی گناهه به انگشت ملامت                        باید مستا رو حد زد به شلاق ندامت
سبوی ما شکسته در میکده بسته                             امید همه ی ما به همت تو بسته
به همت تو ساقی تو که گره گشایی                     تو که ذات وفایی همیشه یار مایی

بنا به دلایلی این وبلاگ

 موقتا تعطیل است!

امروز بهت گفتم با وجود اینکه از موی روشن خوشم می آد٬ اما  تا حالا بهت نگفتم که موهاتو های لایت کنی٬ چون مهم نیست!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

نمی دونم چرا دیگه از ادامه نوشتنش منصرف شدم!

به دلیل کمبود گاز و قطعی برق در ساعات ۱ تا ۵ بامداد از نوشتن مطلب جدید معذوریم!

****: به تمامی نمرات٬ ارفاق شده است. در صورت اعتراض به نمره٬ نمرات حقیقی داده می شود

****: آخرین مهلت برای اعتراض به نمرات داده شده٬ جمعه ۵/۱۱/۸۶ می باشد.

****: کسانی که نمره حل تمرینی برای آنها درج نشده است٬ با توجه به نمرات امتحانات میان ترم و پاین ترم٬ نمرات آنها محاسبه می شود.

مهم نیست کی می میری٬ مهم اینه که کی میکشی؟

مهم نیست کی میکشی٬ مهم اینه که کی فراموش می کنی؟

مهم نیست کی فراموش می کنی٬ مهم اینه که کی چشمات رو می بندی٬ گوش هاتو می گیری و فریاد می زنی؟

فریاد می زنی : از زندگی من برو بیرون!

برو و خاطره هاتو با خودت ببر!

فقط لطف کن و دلم رو بهم برگردون!

برو.......

بمیر.......

فراموش کن........

خاطره هاتتو هم با خودت ببر!!!!!!!!!

یک شعر خاطره انگیز دیگر!!!!

معلم پای تخته داد میزد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسیها

لواشک بین خود تقسیم میکردند

وان یکی در گوشه ای دیگر جوانان را ورق میزد.

برای اینکه بیخود های و هوی میکرد و با آن شور بی پایان

تساویهای جبری را نشان میداد

با خطی خوانا بروی تخته ای کز ظلمتی تاریک

غمگین بود

 تساوی را چنین نوشت:یک با یک برابر است.

از میان جمع شاگردان یکی برخاست

همیشه یک نفر باید بپا خیزد...

به آرامی سخن سر داد:

تساوی اشتباهی فاحش و محض است.

نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره گشت و

معلم مات بر جا ماند

و او پرسید:اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آیا باز یک با یک برابر بود؟

سکوت مدهشی بود و سئوالی سخت.

معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود

و او با پوز خندی گفت:

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه زور و زر بدامن داشت بالا بود و آنکه

قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود؟

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه صورت  نقره گون چون قرص مه میداشت بالا بود

وان سیه چرده که مینالید پایین بود؟

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

این تساوی زیر و رو میشد

حال میپرسم یک اگر با یک برابر بود

نان و مال مفتخواران از کجا آماده میگردید؟

یا چه کس دیوار چین را بنا میکرد؟

یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش زیر بار فقر خم میشد؟

پس که پشتش زیر بار فقر خم میشد؟

....................

....................

....................

معلم ناله آسا گفت:

بچه ها در جزوه های خویش بنویسید:

یک با یک برابر نیست...............

پ. ن : البته این خسرو با خسرو بزرگ خیلی فرق می کنه!  

کاش دلتنگی نیز نام کوچکی میداشت

تا به جانش می خواندی

نام کوچکی

تا به مهر آوازش می دادی

هم چون مرگ

که نام کوچک زندگی ست